Ik wist niet tot wie ik me moest wenden, dus koos ik voor God

  • Jack Thornton
  • 0
  • 913
  • 289

Om zelfs maar de woorden uit te spreken die ik had kunnen sterven, is een zin die me nog steeds verbijstert. Ik kijk erop terug, wetende dat het niet alleen dom geluk was. Ik wist dat er iets groters dan ikzelf bij betrokken was. En om iets te zeggen als 'een hogere macht' of 'God' waren woorden die zo ver van mijn vocabulaire verwijderd waren, ik herkende ze bijna niet toen ik ze tegen mezelf mompelde.

De volgende dagen voelde ik een gevoel van zwakte dat ik nooit heb gekend. Als iemand die nog nooit iemand nodig heeft gehad, keek ik met een gevoel van verwondering en onbekendheid naar mijn spiegelbeeld.

Ik wist dat er iets ontbrak in mijn leven dat ik niet in mezelf kon vullen of vinden.

Een tijdje later bevond ik me naast een ziekenhuisbed, voor het eerst aan het bidden, ik weet niet hoe lang. En ik realiseerde me dat God misschien dat ontbrekende stukje was.

Het was geen gemakkelijke taak om religie weer in mijn leven te verwelkomen. Ik ben opgegroeid in een kerk. Als kind kleedde mijn moeder me aan en ik keek er naar uit. Ik zou zinnen uitspreken als: 'Gods plan'. Maar toen ik ouder werd, veranderde er iets.

Het werd moeilijker om God in mijn leven te accepteren en zoals veel mensen die zich op een religieus kruispunt bevinden, keerde ik me af van de kerk, maar meer dan dat keerde ik God de rug toe.

Ik liep de volgende zondag de kerk binnen, ongerust en nerveus alsof er een bordje op mijn voorhoofd stond met de tekst 'Ik hoor er niet bij'.

Wat ik begon te beseffen was dat God je verwelkomt als je klaar bent om Hem te verwelkomen, maar meer dan dat is God nooit weggegaan.

Hij verwelkomde me met open armen.

Hoewel het armen waren die ik niet kon zien, voelde ik de warmte en de verwelkoming van God en zijn aanwezigheid overal om me heen. Ik hoefde niet te bewijzen dat ik daar thuishoor. Het kwam zonder test of zonder harde gevoelens voor mijn afwezigheid. Het was gewoon binnenlopen en luisteren toen ik alleen de stilte hoorde die ik koos.

Hij vergaf me mijn zonden.

Hij nam mijn lasten op zich. Hij nam mijn zorgen weg. Hij vergaf mijn fouten als ik de mogelijkheid had om het toe te geven. En daarbij viel er een gewicht van me af, wetende dat iemand me kon vergeven terwijl ik nog aan het leren was mezelf te vergeven.

Hij was het licht in mijn donkerste tijden.

Toen ik niet sterk genoeg was, als ik niemand had om naar toe te gaan, was Hij daar om me op te tillen.

Hij gaf me kracht toen ik zwak was.

Innerlijke kracht is iets dat ik goed kende. Maar zelfs de sterkste mensen hebben iets nodig om in te geloven. Zonder dat, als je afbrokkelt en je op je slechtst bent, zal iets groters dan jezelf je kracht moeten geven.

Hij was de ogen toen ik niet verder kon kijken.

Toen de dingen niet naar mijn zin gingen, besefte ik me toen niet dat dat ding geen deel uitmaakte van zijn plan of dat van mij. Hij wist waar ik heen ging en wat ik had moeten doen, ook al had ik niet alle antwoorden.

Hij zegende me met elk onbeantwoord gebed.

Weet u wanneer u bidt om iets te vragen en u weet niet waarom u het niet krijgt? Als je harder of harder bidt en zegt dat je het erg genoeg wilt, zal Hij je misschien horen. Je denkt dat het niet luistert. Hij is. Hij hoort zelfs die stille wensen die onuitgesproken blijven en in je hart blijven. Maar er is een reden waarom iets niet werkt zoals u had gepland. Er is een reden waarom u die afwijzingsbrief hebt gekregen. Er is een reden waarom het niet goed ging met die persoon waarvan je dacht dat je hem liefhad. God ziet altijd een groter plaatje dan jij voor jezelf ziet en daar zul je op een dag dankbaar voor zijn.

Hij hoefde niet te praten, maar ik hoorde hem.

Het was tijdens elke preek die ik op zondag hoorde. Het was elk moment dat ik vroeg: 'stuur me alsjeblieft een teken.' En hij antwoordde altijd in een of andere vorm. Hij was daar. De communicatie zonder woorden was iets dat ik alleen maar had kunnen oppikken, op het moment dat ik begon te geloven dat er Iemand was die groter en sterker was dan ik.

Ik kon hem niet zien, maar ik voelde hem overal om me heen.

"(Hij heeft mijn leven gered. (Hij) heeft me alles geleerd. Over het leven, de hoop en de lange reis die voor ons ligt ... Maar liefde is als de wind. Ik kan het niet zien, maar ik kan het voelen. " - Een wandeling om niet te vergeten




Niemand heeft nog op dit artikel gereageerd.

Handige artikelen over liefde, relaties en het leven die je ten goede zullen veranderen
De toonaangevende lifestyle- en cultuurwebsite. Hier vind je veel nuttige informatie over relaties. Veel interessante verhalen en ideeën